Zapraszamy fanów jazzu i Złotej Tarki na reportaż z tegorocznej edycji OJM. TVP KULTURA 26 listopada g.23.3o.

Dokładnie o goddzinie piętnastej, przy pięknej, słonecznej pogodzie, w wypełnionym po brzegi amfiteatrze L. Armstronga rozpoczęła się Mszajazzowa. Muzyczną oprawę mszy zapewnia Zespół Opole Gospel Choir Jacka Mełnickiego. Główny celebransem jest ojciec Piotr Wójcik Przełożony Wspólnoty Zakonnej Misjonarzy Oblatów ( parafię w iławskim "Czerwonym Kościele" prowadzą ojcowie Oblaci). We mszy współuczestniczą przedstawiciele wszystkich chrześcijańskich wspólnot Iławy. Parafię grekokatolicką reprezentuje proboszcz Jarosław Gościński, przedstawicielem Kościóła  Ewangelicko-Metodystcznego jest  pastor Krzysztof Kopacz. Za ołtarzem, z już wymienionymi, stanęli proboszczowie wszystkich iławskich parafii Kościoła Rzymsko-Katolickiego.

Nocnej rozrywki, przygrywając do tańca przy restauracji YELLOW dostarczyli jazzfanom  Blues Fellows i jazzowy dj DJAZZ. Pogoda dopisała, humory też. Zatem będzie można pokrótkim śnie zdążyć na mszę do amfiteatru

Amerykański trębacz i wokalista TROY „SATCHMO” ANDERSON  wystąpił z towarzyszeniem Tria Eryka KULMA (USA – Polska). Eryk Kulm, znany perkusista "wyśledził" Troya w Stanach i postanowił zaprosić go na koncerty do Polski. Pseudonim Andersona nie jest przypadkowy, śpiewa i gra na trąbce, jest czarny, a najlepiej czuje się w repertuarze L.Armstronga. Puryści jazzowi, choć nie do końca, zostali usatysfakcjonowani, "jazz tradycyjny" pojawił się na scenie także w drugim dniu festiwalowym.
Troy Anderson został nagrodzony Honorową "Złotą Tarką". Nagrodę wręczył artyście burmistrz Iławy Włodzimierz Ptasznik, który zaprosił "Satchmo" na przyszłoroczną "Złotą Tarkę". Publiczność na stojąco odśpiewała Troyowi "Sto lat".
Artysta zszedł ze sceny po kilku bisach, wśród których znalazł się oczywiście utwór „What a Wonderful World”. Nawet tak doświadczony konferansjer jak Paweł Sztompke miał duże problemy z tym, by publiczność pozwoliła Andersonowi i towarzyszącymmu muzykom zakończyć koncert.

Sekstet Mariusza Dąbrowskiego akompaniował trójce wokalistów. Pierwsza na scenie pojawiła się Anna Serafińska. Następnie na scenę wyszli Dorota Miśkiewicz i Marek Bałata. A. Serafińska zaśpiewała m.in. "Bo we mnie jest seks" - utwór znany iławskiej publiczności z wykonań Hanny Banaszak i Ewy Bem. Marek Bałata zaskoczył wszystkich, kiedy na scenie pojawił się z gitarą, jako gitarzystę na Tarce widziano go pierwszy raz. Na finał wszyscy soliści zaśpiewali jedną z najbardziej znanych piosenek duetu Wasowski-Przybora: "Piosenka jest dobra na wszystko".

Lora Szafran przy fortepianowym wsparciu Bohdana Hołowni rozruszała publiczność. Na zasadzie "znacie, to..." zaprosiła wszystkich do wspólnego śpiewania. Publiczność nie dała się długo prosić. Śpiewali wszyscy.

Muzyka J. Wasowskiego brzmi kapitalnie w kameralnym wykonaniu instrumentalnym. Udowodniło to Trio Wojciecha Karolaka. Każdy utwór był nagradzany rzęsistymi brawami. Na pożegnanie z iławską publicznością muzycy, już na bis, zagrali "Dobranoc", słynną kołysankę śpiewaną w oryginale przez Jeremiego Przyborę.

Koncert poświęcony Jerzemu Wasowskiemu otworzyło trio Trzech Strasznych Panów Andrzej Jagodziński p, Janusz Szrom voc i Andrzej Łukasik cb. Janusz Szrom zaśpiewał kilka piosenek wspótwórcy "Kabaretu Starszych Panów". Jazowe aranżacje tych utworów dodadały im urody i wdzięku.Trzej panowie, nie tacy straszni, w znakomitej formie.

Drugi dzień koncertowy Złotej Tarki rozpoczął się widowiskiem Hammond Show. Widowisko jest ewenementem - chyba jeszcze nigdzie na jednej scenie nie wystapili trzej organiści jazzowi towarzysząc sobie nawzajem - tworząc organowe trio. W Iławie tego wyczynu dokonali polscy mistrzowie organów hammonda: Wojciech Karolak, Paweł Serafiński, Wojciech Kamiński. Jazz na organach nie jest muzyką łatwą, trzeba mieć niezłe wyrobienie muzyczne, iławska publiczność reagawała znakomicie.

Iławska Noc Jazzowa - przy uroczej restauracyjce YELLOW na brzegu Jezioraka, równo o północy rozpoczęła się tradycyjna zabawa jazzowa. Do tańca przygrywał  CAJUN ROOSTERS (W. Brytania), po brytyjskich muzykach na scenie pojawił się DJAZZ, znany w Iławie radiowiec i były Disc Jockej P. Teofilak. Sprawozdawcy Złotej Tarki zeszli z posterunku około trzeciej nad ranem. Najwytrwalsi zakończyli zabawę po piątej.

Trzech wielkich muzyków na jednej scenie LOUISIANA RED, AL JONES i SŁAWEK WIERZCHOLSKI. Blues w najlepszym wydaniu kończy pierwszy dzień festiwalowy Złotej Tarki. Warto posłuchać jak współbrzmi znana wszystkim harmonijka Sławka z gitarami Ala Jones'a i Luisiany Reda oraz niepowtarzalnym głosem Reda. Ten blues jest "ciężki" lecz nie monotonny. Znakomity do kołysania się pod sceną iławskiego amfiteatru.

Przez chwilę można było się poczuć jak w westernie, rytmy znajome, lecz nie do końca było to to samo, co utrwalono na ścieżkach dźwiękowych niezliczonych produkcji hollywódzkich. Cajun Roosters porwał iławską publiczność, która na dobrą muzykę reaguje tańcem. Proscenium amfiteatru w trakcie ich koncertu zaroiło się od tańczących. Na scenie wyróżniał sie muzyk, który miał na piersi kawał polerowanej blachy. Nie była to znana wszystkim w Iławie stalowa tarka lecz właśnie gładka blacha - prymitywny instrument perkusyjny. Styl cajun, "chłopska" muzyka białych, która w połączeniu z "czarnym brzmieniem" dała jazz, a także "country" z którym w pierwszej chwili można by było ją pomylić. Brzmi świetnie i można się przy niej dobrze bawić. Szkoda, ze komplementarnie nie zaserwowano iławskiej widowni kuchni cajun. W tym roku wokół amfiteatru króluje "kebab warmińsko-mazurski"